بوده است . و اللّه اعلم . اما حاكم در مستدرك از محمد بن اسحاق به سند خود از قتاده آورده است كه فاطمه ( س ) يك سال و ده ماه پس از تولد امام حسن ( ع ) امام حسين ( ع ) را به دنيا آورد . همين كه امام حسين به دنيا آمد وى را نزد جدش رسول اللّه ( ص ) بردند و تولد وى را به ايشان مژده دادند . آن حضرت نيز در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت . و پس از گذشت هفت روز او را حسين ناميد . براى او گوسفندى عقيقه كرد ، و به مادر اين كودك دستور داد كه موى سر فرزند خود را بتراشد و همانند برادرش امام حسن ( ع ) براى او نيز هموزن موى سرش نقره به مستمندان بدهند . فاطمه ( س ) اين دستور را به مرحلهء اجرا درآورد . زبير بن بكّار در كتاب انساب قريش آورده است كه رسول اللّه ( ص ) امام حسن و امام حسين را در روز هفتم نامگذارى كرد و اسم حسين را از نام حسن گرفت . حاكم در كتاب ، مستدرك ، به سند صحيح از ابى رافع روايت كرده است كه پيامبر ( ص ) را مشاهده كردم كه وقتى فاطمه ( س ) حسين را به دنيا آورد ، در گوش او اذان گفت . و در جاى ديگر از جعفر بن محمد و او از پدر خود و او نيز از پدر خود و او نيز از على ( ع ) به سند صحيح روايت كرده است كه رسول اللّه ( ص ) به فاطمه ( س ) امر كرد وزن موى سر امام حسين را تعيين كند و به اندازهء آن نقره صدقه دهد ، و به وى فرمود : ران گوسفند عقيقه را به قابله ببخش . و نيز در روايت ديگرى مىنويسد : رسول خدا ( ص ) در روز هفتم ميلاد حسن و حسين براى آن دو عقيقه و در همان روز آنها را نامگذارى كرد ؛ و از خدا خواست كه رنج و آزار را از آنان دور گرداند . در روايت ديگرى به سند خود از محمد بن على بن حسين و او نيز از جدّ خود على بن ابى طالب ( ع ) آورده است كه رسول اللّه ( ص ) گوسفندى را براى امام حسين عقيقه كرد ، و به دختر خود فاطمه ( س ) دستور داد موى سرش را بتراشند و آن را وزن كنند . اگر به اندازهء يك درهم بود ، مطابق آن نقره صدقه دهند . حاكم در جاى ديگر به سند خود مىنويسد : پيامبر ( ص ) براى هر يك از امام حسن و امام حسين دو گوسفند كه هر دو شبيه يكديگر و هموزن بودند عقيقه كرد . زندگانى و شهادت امام بعد از ظهر روز دهم محرم سال 61 هجرى بود كه امام حسين ( ع ) در شهر كربلا از سرزمين عراق ، مظلومانه و با لبانى تشنه به شهادت رسيد . وى در حالى كه در برابر مصائب ، صبر و شكيبايى از خود نشان مىداد ، از سوى دشمنان خود به شدّت در محاصره بود . شيخ مفيد شهادت آن حضرت را در روز شنبه ثبت كرده است . اما چنان كه ابو الفرج در كتاب مقاتل الطالبيين مىنويسد : تاريخ صحيح شهادت امام در روز جمعه بوده است . وى با استفاده از علوم مربوط به تقويم ثابت كرده است كه اول محرم آن سال چهارشنبه بوده و بدين ترتيب روز عاشورا جمعه بوده است . اما آنچه در ميان عامّهء مردم شايع است ، يعنى اين كه شهادت امام حسين ( ع ) در روز دوشنبه بوده ، هرگز ريشهء صحيحى نداشته و روايتى در اين مورد ديده نشده است . امام ( ع ) به هنگام شهادت پنجاه و شش سال و پنج ماه و هفت روز يا پنج روز از سن شريفش مىگذشت .